Wat begonnen is als een idee voor een muziekkoepeltje groeide uit tot een bijzonder activiteitengebouw omringd door een al even bijzondere speeltuin. Eind 2003 vielen de puzzelstukjes op hun plek. De gemeente wilde na 25 jaar de speeltuin in Bilgaard aanleggen (tegenover het bestaande wijkgebouw aan de Hooidollen) en de wijkvereniging knapte in datzelfde wijkgebouw na 30 jaar uit haar jasje. Een paar enthousiaste vrijwilligers voegden die gegevens samen en kwamen zodoende tot het project "De Speelkoepel". De ambitie was hoog en daarmee duur. Na heen en terug rekenen en nogmaals van voren naar achteren knopen tellen bleek dat er een miljoen nodig was. Architectenbureau Alberts en Van Huut hielp waar het kon en maakte een prachtig voorontwerp dat bij iedereen in goede aarde viel. We besloten er voor te gaan! Wat moest er gebeuren? - als eerste een bouwcommissie opzetten, met deskundigen en wijkbewoners als klankbord; - de min of meer slapende stichting Vrienden van Bilgaard wakker maken, zij moest met haar spaarcentjes de zaak over de eerste moeilijke jaren heen tillen en juridisch eigenaar worden; - Met toekomstige spelers praten over de jeu-de-boulesbaan; - gesprekken voeren met vertegenwoordigers van minderheden uit de wijk die de ideeën voor feesten-met-kookgelegenheid leverden; - met de jongerenwerker een zaalvoetbalproject opzetten als voorloper voor de te bouwen voetbalkooi; - in een community art project met de kinderen alvast mozaiekpanelen voor de speeltuin maken. Kortom, veel mensen werden geactiveerd! Op dit moment houden minstens twintig personen zich wekelijks, zo niet dagelijks, bezig met het laten slagen van de Speelkoepel. Zij zien het zitten, en niet zij alleen zo blijkt uit deze terugblik. Met gulle bijdragen hebben vele organisaties laten blijken dat ook zij ons project waarderen. Zonder hun hulp waren wij nooit zover gekomen en wij willen hen dat graag, onder dankzegging, hierbij laten weten.

De initiatiefnemers willen dat de bewoners de Speelkoepel als "hun" gebouw zien. Hoe krijg je dat gevoel? Door mee te werken aan het project zal iedereen zeggen, maar dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan.

Na het in het begin geven van ideeën door volwassenen en kinderen uit de wijk volgt een "stille" fase. De architect maakt een eerste ontwerp en het bestuur is druk met de fondswerving. Er moet tenslotte een miljoen op het kleed komen. Er is wel een klankbordgroep, de zogenaamde grote bouwcommissie, waar bewoners in zitten en de Stichting heeft in het bestuur extra bewoners aangetrokken, maar dit is nu eenmaal een fase voor vergadertijgers die zich er met kop en oren iedere week in storten. Dat kan niet, en moet niet, van iedereen worden gevraagd. Als je dan in onvervalst Liwwadders hoort: "doen jim noch welles wat, komt d'r noch wat fan?' Moet dat ook niet als teleurstellend worden opgevat maar als een teken dat het proces te onzichtbaar is en dat het tijd wordt om iedereen een steentje te laten bijdragen!

De ambities liggen zoals gezegd hoog, de bouwcommissie wil dat het gebouw allure uitstraalt. Het idee ontstaat om daarvoor geglazuurde tegels op de buitenkant te plaatsen en die door bewoners te laten maken.

In overleg met Parnas en Princessehof wordt een plan bedacht, alleen is hiervoor bijna 50.000 euro extra nodig. De bekende laatste loodjes zijn te sjouwen, sluitstuk is de sponsoring door bewoners van een tegel voor 2.50 euro. De kinderen van de scholen uit de wijk krijgen in dit plan een excursie naar het Princessehof. Daar is speciaal voor dit project een expositie van tegels uit de verschillende culturen.
Daarna gaan ze een paar keer onder leiding van een kunstenaar een ontwerp op de tegels aanbrengen. Met de gerenommeerde tegelfabriek van Rikus Oswald uit Harlingen is het hele glazuurproces van begin tot eind verzorgd. Voor volwassenen die mee willen doen komen er aparte workshops.

Het mooiste element van het hele tegelproject is de persoonlijke bijdrage die iedere bewoner kan leveren. Als de tegel af is mag er op de achterkant iets worden geschreven. Een wens, een herinnering, de naam van een geliefd kind. Als de tegels op de koepel komen, raken de teksten verborgen. Zolang de koepel staat zullen zodoende die gedachten veilig blijven.

We hopen dat al deze "Verborgen Wensen" van Bilgaarders heel lang in het binnenste van de Speelkoepel gekoesterd mogen blijven.

De opening

Vrijdag 11 december 2009 is de Speelkoepel officieel door burgemeester Ferd Crone van de Gemeente Leeuwarden geopend. Na een ontvangst van de genodigden met een glas Maroc tea en een welkomstwoord van de voorzitter van de stichting Vrienden van Bilgaard, Antoine A.M. Raemaekers, was het woord aan Sietske Inberg, secretaris van deze stichting.
In haar toespraak blikte zij terug op de bouw van de Speelkoepel.

Hierna mocht de heer Crone de officiële openingshandeling verrichten door een kleed omhoog te trekken waarbij de burgemeester verdween, en de naam, in koperen letters,  verscheen

                 

                                                 De Speelkoepel nu